< Home >
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΥΜΗΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΥΜΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ



Η οικονομική ζωή του νησιού είναι άρρηκτα δεμένη με τη θάλασσα.

Δε θα μπορούσε άλλωστε να γίνει και διαφορετικά , αφού το υγρό στοιχείο , μας περιβάλλει , γίνεται η γέφυρα επικοινωνίας με άλλους κόσμους και ανθρώπους με διαφορετική από εμάς ιδιοσυγκρασία.

Έτσι ο Συμιακός ανέκαθεν ήταν θαλασσινός και διακρίθηκε για τις ιδιαίτερες ικανότητές του στη ναυτοσύνη.

Παράλληλα με τη ναυτιλία , ανέπτυξε και το εμπόριο και δημιούργησε μια κουλτούρα στον τόπο μας , απόρροια της οικονομικής του ευμάρειας και του ανήσυχου πνεύματός του.

Η γεωργία , αν και ποτέ δεν γνώρισε αξιόλογη άνθιση , σε πολλές περιπτώσεις στήριξε τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Τα ιδιόκτητα περιβόλια με τα λογής καρποφόρα , όπως αχλαδιές , συκιές , αμπέλια , καλλιεργούνταν με μεράκι και περισσό μόχθο , καθώς η γη ήταν χέρσα και οι περίοδοι ανομβρίας μακρές.

Αρκετά διαδεδομένη επίσης , ήταν και η καλλιέργεια των σιτηρών. Αδιάψευστοι μάρτυρες αυτού του γεγονότος , παραμένουν ακόμα και σήμερα , τα δεκάδες αλώνια που στέκουν σε διάφορα σημεία του νησιού.

Οι παλιοί Συμιακοί κατασκεύαζαν ακόμα , κρασί και τσικουδιά (αλκοολούχο απόσταγμα από σύκα).

Μια προσεκτική περιήγηση στο εσωτερικό του νησιού., μπορεί να μας οδηγήσει στα πατητήρια , όπου πατούσαν τα σταφύλια και έβγαζαν μούστο. Αλλά και η κτηνοτροφία αναπτύχθηκε ικανοποιητικά με ιδιαίτερη έμφαση στην εκτροφή αιγοπροβάτων.

Από το νησί δεν έλειπαν επίσης οι έμπειροι ναυπηγοί, που στους ταρσανάδες ( ναυπηγεία ) σκάρωναν τις μηχανές (σφουγγαράδικα με σκάφανδρο) , τις καγκάβες (σφουγγαράδικα με δίχτυα) και τα τρεχαντήρια. Οι ντόπιοι καραβομαραγκοί ξεχώριζαν για την επιδεξιότητά τους και για την υψηλής τεχνικής εργασία τους.

Τα σκαριά τους , προορισμένα να οργώνουν ανοιχτές θάλασσες , αποτελούσαν τον περιβόητο συμιακό στόλο.

Έξι περίπου μήνες του χρόνου , από το Νοέμβρη έως τον Απρίλη , οι κάτοικοι ατένιζαν περήφανοι τα κατάρτια των 250 καγκάβων που διέθετε το νησί μας στην περίοδο της ακμής του. Όλα αυτά τα πλοιάρια ξεχειμώνιαζαν στο λιμάνι του Γιαλού.

Με το «Χριστός Ανέστη» , τα αρματωμένα καϊκια , επανδρωμένα με γενναίους άνδρες , έπαιρναν το δρόμο για τις ανοιχτές θάλασσες της Μπαρμπαριάς ή της Καραμανιάς. Η περίοδος της σπογγαλιείας άρχιζε. Ο τόπος γι’άλλη μια φορά αποχωριζόταν τα παλικάρια του , που κατευθύνονταν στους πλούσιους σφουγγαρότοπους.

Μαζί με τους Καλύμνιους αγωνίζονταν έναν αγώνα δύσκολο που πολλές φορές είχε τραγικές συνέπειες για τη ζωή των βουτηχτάδων , των δυτών που καταδύονταν στο βυθό με τη βοήθεια μιας βαριάς πέτρας.

Πίσω στην πατρίδα , τα ίδια ανάμεικτα συναισθήματα που επικρατούσαν κατά την ημέρα αναχώρησης των σφουγγαράδων , διακατείχαν τους κατοίκους και την ημέρα της επιστροφής τους.

Η είσοδος των πλοίων στο λιμάνι , γινόταν θριαμβευτικά , κάτω από τις συνεχείς κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών και τις χαρούμενες φωνές του πλήθους.

Η επιστροφή του αγαπημένου , πατέρα , γιου , συζύγου , αρραβωνιαστικού , πίσω στην οικογένεια , ήταν το σύνθημα για τη δημιουργία μιας πανηγυρικής ατμόσφαιρας , που συχνά βάραινε από τις πένθιμες κραυγές που σηματοδοτούσαν την απώλεια κάποιου άλλου αγαπημένου. Όλα αυτά πλέον , είναι αναμνήσεις ενός παρελθόντος που έχει πλέον ξεθωριάσει.

Η Σύμη του 21ου αιώνα, εξακολουθεί να υφαίνει τη ζωή της γύρω από τη θάλασσα.

Η ναυτιλία , είναι ένα επάγγελμα που σταθερά συνεχίζει να βρίσκεται στις πρώτες προτιμήσεις των ανθρώπων. Το ίδιο συμβαίνει και με το εμπόριο .

Τώρα όμως , και κυρίως τα τελευταία χρόνια , παρατηρείται ραγδαία άνοδος του τουρισμού και είναι πολλοί αυτοί που καταπιάνονται με τα τουριστικά επαγγέλματα ή έχουν δημιουργήσει επιχειρήσεις εξυπηρέτησης του τουρισμού.

Η αγορά τριών πλοίων από τους Συμιακούς , έχει φέρει στο νησί έναν αέρα αυτονομίας και ανεξαρτησίας και το έχει καταστήσει υπολογίσιμη ναυτική δύναμη στη Δωδεκάνησο.

Οι άρτιες επίσης ξενοδοχειακές μονάδες του νησιού , δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν τα πολυτελή συγκροτήματα πολλών αστέρων που διαθέτει η ελληνική επικράτεια.

Είναι σημαντικό ακόμα το γεγονός, ότι το νησί μπορεί να προσφέρει θέσεις εργασίας σ’ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της νεολαίας της.

Μιας νεολαίας που ακόμα και μετά την απόκτηση κάποιου πανεπιστημιακού τίτλου , επιστρέφει στις ρίζες της.


Για την ιστορία ας  αναφέρουμε μερικά στοιχεία σχετικά με το νησί για να  κατατοπιστεί καλύτερα ο αναγνώστης .

Η Σύμη είναι ένα από τα νησιά του νομού Δωδεκανήσου. Βρίσκεται στα ΒΔ της Ρόδου και απέχει απ’αυτήν 23 νμ.

Από τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια ( Ακρ. Αλωπός ) απέχει 5 νμ. Από το λιμάνι του Πειραιά απέχει 255 νμ.

Το σχήμα της είναι ακανόνιστο και έχει πλούσιο οριζόντιο διαμελισμό.

Έχει έκταση 58 τ.χμ. και πληθυσμό 3.000 κατοίκους περίπου.Το νησί είναι άνυδρο και άγονο στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειάς του.

Υπάρχουν όμως κάποιες μικρές αλλά εύφορες κοιλάδες ( Πέδι , Δρακούντα κτλ. ) Ψηλότερες κορυφές του νησιού είναι  η Βίγλα ( 616 μ.), ο Κοκκιμίδης ( 594 μ.)και ο Σταυρός του Πολέμου ( 533 μ.).

Κυριότερες κατοικημένες περιοχές του νησιού είναι ο Γιαλός , το κεντρικό λιμάνι του νησιού,το Χωριό και το Πέδι.

Η Σύμη είναι τριγυρισμένη από ακατοίκητα νησάκια όπως είναι η Νύμος , οι Διαβατές , το Σεσκλί.
Copyright Ι.Μ. ΣΥΜΗΣ - 2008-2009
Το καρνάγιο του Χαρανιού στις αρχές του 20ου  αιώνα
Σκάρωμα καϊκιού στο καρνάγιο του Πεδιού



ΣΥΜΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ >  ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΥΜΗΣ - ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ